De slider is niet ingesteld bij de opties. Stel deze nu in

Dag van een heftruck instructeur

De wekker gaat, het is zes uur in de ochtend en ik ga me opfrissen voor een nieuwe werkdag. Eerst ff lekker een bak koffie en het nieuws doornemen voordat ik in de auto stap onderweg naar de klant. Dit is een verhaal van de dag van een heftruck instructeur welke dagelijks opweg is naar een van onze relaties voor het verzorgen van een heftruck cursus.

Dag van een heftruck instructeur

Dag van een heftruck instructeur

Onderweg is het weer druk op de weg als ik de snelweg oprijd. Tijdens mijn rit naar het zuiden merkte ik de stress en druk van andere automobilisten al snel op. Zigzaggend van rechts naar links en dan weer remmend bewegen sommige zich voort. Nauwelijks nog wakker zitten andere weer versuft achter het stuur te staren op hun gsm, waarbij vele niet realiseren welke risico`s we dagelijks lopen en of nemen.

Onderweg maak ik nog een tussenstop voor het nemen van een bak koffie want de rit is zo`n 140 kilometer.
Uiteindelijk bereik ik mijn bestemming en het is inmiddels vijf minuten over half acht. Ik ben ruimschoots op tijd om mijn spullen voor de training klaar te zetten.
Nadat ik me heb voorgesteld aan het contact persoon vraag ik zoals altijd een kijkje te nemen op de locatie waar gewerkt wordt.
Meteen vallen mij enkele zaken op bij binnenkomst in het magazijn.

Maar zoals altijd zal hier weinig aan veranderen omdat het vaak gezien wordt als onnodig. De heftruck staat geparkeerd op een dusdanige manier welke je niet geleerd kan hebben. Ik wijs het contactpersoon op de punten van de vorken die geheel tegen de grond staan gedrukt waardoor de druk op de vorken en vorkenbord enorm toenemen.
“Ja, dat hebben wij zo geleerd!” Zegt het contactpersoon. Want anders kun je je lelijk bezeren. Ik vertel hem dat ik hier aandacht aan zal schenken en uitleggen wat men in de toekomst moet doen om veilig en verantwoordelijk een heftruck te parkeren. Iets wat eenvoudig maar erg belangrijk is. Daarbij is het ook erg belangrijk om onnodige kosten te hebben door verkeerd gebruik van een heftruck.

In onze verdere rondje door het magazijn zie ik pallets verkeerd geplaatst staan, schade aan de liggers en vraag direct aan hem: ” heb jij enig idee hoeveel kilo er in de palletstelling geplaatst mag worden?” Hierop beleef het even stil, en na een denkpauze zegt hij: “ik geloof ongeveer 3000 kg?, maar zoveel gewicht hebben wij niet hoor!” Voorts zie ik ernstige schade aan de stelling en hoor ik dat dit enkele weken geleden gebeurd is. Ook hier gaan weer de rillingen door mijn lijf heen wanneer ik zoiets hoor.

Veel gebruikers en werknemers hebben in de hedendaagse realiteit geen of nauwelijks kennis van de gevaren op de werkvloer. Als ik dan refereer naar een RI&E, dan weten weinig mensen wat dit betekent. Ik moet dan uitleggen wat het inhoud en dat dit verplicht is en dat werkgevers verplicht zijn de risico’s in kaart te brengen die hun werknemers maar ook bezoekers lopen. Ook hier, heb ik gezegd, dat ik de cursisten over zal informeren wat zij in het algemeen kunnen doen om de risico’s die op de werkvloer aanwezig zijn te herkennen. Tevens zal ik aan de werkgever het e.e.a. vertellen over de code gezond en veilig magazijn.(www.cgvm.nl)

Na een rondje komen we aan in de kantine waar de cursisten zitten te wachten. Ik stel mijzelf voor en met een bakje koffie zorg ik ervoor dat ik mijn spullen in de spreekkamer installeer voor de training.

Nadat ik alle cursisten heb ingeschreven op mijn presentielijst, en ik de dagplanning heb uitgelegd, stel ik enkele eenvoudige vragen waarop al gauw blijk dat niet iedereen dezelfde gedachte heeft als het gaat om veiligheid, kennis en vaardigheden bij het dagelijkse gebruik.
Vragen die betrekking hebben dus op de dagelijkse werkzaamheden, alsmede enkele belangrijke zaken die een gebruiker moet weten.  Het viel we wel meteen op dat de leidinggevende zelf niet aanwezig is bij de training en dat terwijl hij juist een voorbeeld moet zijn voor zijn werknemers, maar dat terzijde.

Als ik in de presentatie vertel over de Arbo, dan begint de groep los te komen en ontdooien ze. Ik moet eerst vertellen wat ARBO betekend want hun werkgever heeft nooit of nauwelijks aandacht hieraan gehad of gegeven. Een bedrijf sukkelt gewoon door zolang er geen gekke dingen gebeuren. Ook hier blijkt weer, en dit zie ik bij heel veel bedrijven, dat de werknemers niet weten wat ze kunnen, mogen of moeten.

Rijden…. dat is wat de meeste nog wel kunnen, maar daadwerkelijk veilig werken is een heel ander verhaal. Vragen die ik stel worden als ongeloofwaardig beantwoord terwijl ze in het verleden wel eens een cursus hebben gehad. Zoals altijd vraag ik of deze werknemers wel eens een cursus hebben gehad en al gauw blijkt dat deze terecht zijn geweest bij een andere opleider. Ze werden getraind in een hal waarbinnen ze met meerdere deelnemers tegelijk getraind werden en dat de theorie vaak van korte duur was. Enkele laten mij hun vorige heftruckcertificaat zien en zoals inmiddels bij ons bekend is bemerk ik zaken op welke de cursist of werkgever nooit geweten heeft.
Hun certificaten hebben nooit voldaan aan het arbobesluit artikel 7. 17c lid 1. Na enig uitleg hierover hebben de cursisten in de gaten dat deze cursus niet zomaar een certificaatje halen is, maar dat ze echt geïnformeerd en getraind worden als heftruckchauffeur.

Tot ongeveer 12:00 uur ben ik verhalen aan het vertellen, uitleg geven over essentiële onderdelen en handelingen bij een heftruck en wederom merk ik dat de tijd mij inhaalt.
Ik leg de deelnemers uit dat ik een examen moet afnemen omdat wij graag de kennis en vaardigheden geregistreerd willen hebben waardoor je als cursist ook nog eens kunt leren van de fouten.
Dit examen dat de deelnemers maken bevat 35 algemene vragen over voor, tijdens en na het gebruik van de heftruck. Zaken die men eigenlijk moet weten dus.
Al snel blijkt dat de kennis ondermaats is en dat de deelnemers gemiddeld acht fouten maken. De een zegt dat er vragen in staan die niet behandeld zijn tijdens de les en ik leg dan uit dat ik maar beperkte tijd heb om alles uit te leggen. Hij begrijpt het. Een andere deelnemer vertelt dat zij in het verleden ook wel eens een toetsje heeft gehad, maar die was heel gemakkelijk en had maar 10 vragen. Anderen vertellen dat de docent zelfs de antwoorden op het bord had geschreven, nee dit was wel ff andere koek.

Het bedrijf had een lunch geregeld voor mij en de deelnemers, en nadat we hier gebruik van hebben gemaakt ben ik omstreeks 13:00 begonnen met het praktijk deel van de training.
In het eerste gedeelte ben ik samen met de deelnemers de controle van de arbeidsmiddelen aan het doen en vraag 2 personen die de minste fouten hadden op het theorie-examen mij dit uit te leggen.
En ja… dan hoor je weer het gebruikelijke en komen ze niet verder dan vijf of hooguit zes punten. De lepels, lekkage, banden, mast en Oja de gordel..
Ik leg uit dat ik een complete controle wens waarbij blijkt dat de gebruiker de verantwoordelijkheid opzich neemt en in kan staan voor de veiligheid van de machine, collega en omgeving, en dat ik ongeveer vijftien controlepunten wil horen. Grote ogen kijken mij vanuit de omgeving aan en het lijkt alsof ze water zien branden. Vijftien!! Roepen enkele deelnemers verontwaardigd. “Ja, 15 of meer” zeg ik dan.

Het was toch wel gemakkelijker geweest als jullie een checklist of controlelijst hadden gehad, dan weet je meteen wat je moet inspecteren, nu niet.
De batterij vormt een van de belangrijkste onderdelen en ook deze blijkt zeer slecht te zijn onderhouden en te zijn bijgevuld. Wel was er een bijdehandje die mij wees op de afwezigheid van de APK sticker op de batterij, iets wat hij in de theorie dus wel had gehoord. Gelukkig zijn de cursisten enthousiast en luisteren aandachtig verder.

Na mijn uitleg over de controle vraag ik de deelnemers mij te laten zien hoe zij dagelijks rijden en werken. En al gauw ontdek ik punten waarop ik de deelnemers kan laten zien hoe en op welke manier ze beter kunnen rijden en werken. Het werken in een palletstellinggebied is meer dan alleen een pallet eruit en erin plaatsen. Ik vraag aan en deelnemer waarop hij let bij het rijden tussen de stellingen en net als bij het contactpersoon of ze weten hoeveel kilo de ladingen mogen zijn in de stelling. Zoals altijd hoor ik de gebruikelijke antwoorden en moet ik de deelnemers wijzen op de gevaren op de werkvloer. Her en der staan pallets op de grond en is de vloer niet al te schoon. Een opgeruimde en schone werkplek draagt bij aan de veiligheid op de werkvloer vertel ik de deelnemers, en ja schuddend zijn ze het allemaal met me eens, gelukkig.
Verkeerd beladen pallets, en kapotte pallets je komt ze overal tegen, maar er niemand binnen de bedrijven die hier iets mee doet, totdat…. het te laats is roepen ze.

Tijdens mijn instructie op de praktijkvloer leer ik de deelnemers toch een hoop nieuwe dingen en praat ik ook de “vuist” regel. Dit blijkt voor vele een ideale uitleg te zijn waar de deelnemers allemaal iets aan hebben. “Waarom vertellen andere opleiders dit niet” of “dit is mij vroeger zo nooit uitgelegd” hoor ik dan ook vaak voorbij komen. Hierop kan ik slechts zeggen dat een aap een kunstje leren niet zo moeilijk is, maar het gaat er meer om, waarom je iets uitlegt en wat de essentie is. De gemiddelde docent in Nederland is in mijn ogen niet een docent maar een praktijkbegeleider. En de deelnemers delen deze mening, zeker als ze de vergelijking gaan maken met hun eerdere ervaring van eerdere trainingen.

“Ik begrijp niet dat er dan zoveel opleiders zijn?” Roept een deelnemer. “Door de geringe tekst en uitleg gebeuren er dus ongevallen waarbij de werkgever ter alles tijde aansprakelijk is, ben ik ff blij met jou!” Dan is het toch onmogelijk om in 4 uurtjes theorie en praktijk te doen met een groep van 6 tot 10 personen, roepen 2 andere? Ja inderdaad, daar ben ik het mee eens, zeg ik. Soms liggen andere zaken in een hoger belang dan de daadwerkelijke kwaliteit.
Het lijkt haast wel alsof ik als trainer me voor alle andere opleiders moest verontschuldigen terwijl wij juist de deelnemers goed willen trainen en certificeren en waarbij het niet alleen maar gaat om het “papiertje”. Dit gaf mij als trainer dat ene schouderklopje waarvoor je het doet en is wat bij mij telt.

Uiteindelijk ben ik tot 16:30 gebleven bij het bedrijf om alle deelnemers optimaal en maximaal te begeleiden en te beoordelen bij het herhalen van hun heftruck certificaat.
Oorspronkelijk had ik eerder klaar moeten zijn met de training maar het contactpersoon, dat op het punt stond om ook te vertrekken, vertelde mij zijn ervaring en die hij gehoord had van zijn werknemers en hij was meer dan tevreden. Hij ging de volgende dag ons kantoor bellen om ook een training voor de BHV in te kopen en aangezien zijn meerdere bv`s hadden, zullen ook andere werknemers getraind gaan worden. Met de overdracht van een fles wijn en goede hand nemen we afscheid en zeggen we tot ziens.

Ik stap in mijn auto en rijd de snelweg op naar huis en beland weer in de …. file. Om 18:40 ben ik thuis en na een magnetron maaltijd bereid ik me weer voor op de training voor morgen.

Herman

Terug naar overzicht
Officieel verkozen tot:   Beste Opleider van Nederland 2018 Kennismaken? Bel dan 033 - 450 62 70
Copyright 2016 HER Opleidingen bv | Informatie nodig? Tel: 033-450 6270 of mail naar: info@her-opleidingen.nl | Partner Code Gezond en Veilig Magazijn Webdesign: Webton.nl
Cursusoverzicht Naar boven